Wat is de reden dat ik spreek over mijn innerlijke duisternis? De snelste oplossing voor innerlijke pijn lijkt te zijn: erover zwijgen en er niet aan denken. Waarom maak ik het mezelf dan moeilijk door er wel over te spreken?

Reden 1: Verbinding van God met mij

Als ik terugkijk, zie ik dat God de eerste oorzaak is geweest dat ik mijn pijn niet langer kon wegdrukken. Hij sprak mij voortdurend aan door de preek tijdens de kerkdienst. Door Zijn Woord zocht Hij verbinding met mij. Zijn Woord raakte mij. Dat mijn innerlijk door Hem werd aangeraakt, kon ik toen echter niet hanteren. Zijn aanraking maakte gevoelens van verdriet en wanhoop in mij wakker. Daarom vluchtte ik op zondagavond letterlijk mijn huis uit, weg van de pijn. Als die pijn in de kelder opgeborgen was gebleven, had ik er niets mee hoeven doen. Maar nu riep God mijn pijn tevoorschijn.

Reden 2: Verbinding van mijzelf met God

Omdat God mij aansprak, moest ik daar iets mee. Maar wat? Wanhoop is een moeilijk te hanteren gevoel dat zomaar tot een wanhoopsdaad kan leiden. De HEERE verbond Zich met mij door mij de woorden van Psalm 88 te geven; die hielpen mij om met wijsheid mijn weg in de duisternis te vinden. De HEERE gaf mij ook de woorden van Klaagliederen 3. Alleen in de kamer heb ik deze woorden hardop gelezen, waaronder vers 10:

“Hij is mij een loerende beer, een leeuw in verborgen plaatsen.”

Juist doordat Hij mij deze woorden gaf, waarin ik mijn pijn en frustratie naar Hem toe kon uiten, ervoer ik daarin Zijn vaderlijke liefde: zeg het maar, uit je maar, in Mijn nabijheid is daar ruimte voor.

Reden 3: Verbinding met elkaar

Hierin geeft Hij ons, als Zijn kinderen, een voorbeeld om ons te verbinden met elkaars duisternis. In de praktijk lukt het nog wel om ons te verbinden met de pijn van onze jonge kinderen, maar om ons als volwassenen met elkaars duisternis te verbinden is veel minder vanzelfsprekend [1]. Wat bij een peuter wordt geaccepteerd, wordt bij een volwassene als ongemakkelijk en beschamend ervaren: (1) huilen, vooral door mannen, (2) boosheid, vooral bij vrouwen, (3) op God gerichte woede, (4) lichamelijk troosten. Vanwege dit fatsoen wordt in de christelijke context de ruimte voor echte aanraking ingeperkt. Bij de hemelse Vader is die ruimte er wel. Als het gaat om het lijken op onze hemelse Vader, is er op dit punt nog een wereld te winnen. Daarom blijf ik spreken over mijn innerlijke duisternis.

שָׁלוֹם

Vrede,

Gert Jan

[1] Larry Crabb, Verbondenheid, vert. Rob van Stormbroek (Vaassen: Medema, 1998), 47–54.

Titelfoto: Najmul Hoque, Light over Silhouette of Person Walking in Darkness, 2022, CC.