Welke plaats heeft denken in mijn leven? Mijn werk als wetenschapper suggereert dat ik een rationeel mens ben. Toch behoeft dat beeld enige correctie.
Correctie 1: Denken en geloven
Toen ik begon met studeren aan de universiteit, beschouwde ik mezelf zonder twijfel als rationeel. Voor mij moest alles logisch kloppen. Wanneer ik iets niet sluitend kon beredeneren, schoot ik in de kramp.
Tegelijkertijd was ik gelovig, met een diepe innerlijke zekerheid. Tussen die twee ontstond een botsing door een concreet voorval. Ik had een gezellige avond gehad. Het gesprek was niet bijzonder diepzinnig, maar de avond voelde waardevol. Toch ontstond er een crisis die drie dagen duurde. In mijn gevoel was de avond waardevol geweest, maar in mijn rationele denken hoorde daar het label “stompzinnig” bij. Ik kon deze relativering van het denken niet aanvaarden.
Na drie dagen kwam het tot een ontknoping. Ik beleed voor God mijn zonde:
Op dat moment was het alsof ik iets uitbraakte. Intuïtief wist ik dat het om een duivel ging. In die botsing werd ik van die geest bevrijd. Daarna merkte ik dat mijn denken verlost was van een voortdurende controledwang.
Correctie 2: Denken en zijn
Maar waardoor moest die duivel uiteindelijk wijken?
Ik ben door God aangeraakt. Daardoor ontstond stap voor stap een verbinding tussen de geestelijke en de natuurlijke werkelijkheid. Ik geloof in God en kan daarom steeds minder uit de voeten met het materialistische en godloze wereldbeeld van de moderne wetenschap [1].
Er is niet alleen een zichtbare wereld en een geestelijke wereld. Daartussen bevindt zich ook de werkelijkheid van engelen en duivelen (Efeziërs 6:12). Juist een duivel hield mij als modern mens gevangen in de ideologie van het moderne denken.
Door die bevrijding ben ik ook anders naar de materiële werkelijkheid gaan kijken. Is ziekte uiteindelijk slechts een kwestie van materiële oorzaken zoals virussen en bacteriën? Geeft medicatie werkelijk fundamentele genezing?
Op deze en vergelijkbare vragen heb ik geen definitief antwoord. Wel heb ik mijn geloof in het denken verloren. Daarom zoek ik naar de betekenis van de Bijbelse beschrijving van de Messiaanse genezingen voor mijn eigen bestaan, dat door de moderne cultuur is vervormd en beïnvloed.
Correctie 3: Denken en voelen
Door het verabsoluteren van het denken was ik mijn gevoel kwijtgeraakt. Daarmee verloor ik ook het contact met mijn lichaam.
Ik ben een lange weg gegaan om in therapie opnieuw contact te maken met mijn lichaam en daarmee ook met de materiële werkelijkheid. In de moderne cultuur bestaat een sterke scheiding tussen denken en de tastbare werkelijkheid. Daardoor raakte ik vervreemd van mezelf. Ik was eenzaam, omdat ik geschapen ben om aan te raken en aangeraakt te worden, om werkelijk contact te hebben met de wereld om mij heen.
Doordat de duivel mij gevangenhield in de moderne ideologie, dreigde ik te stikken in mijn eigen denkkader en weg te zinken in wanhoop. Met de bevrijding van mijn denken kwam er ook ruimte voor mijn gevoelens.
Stap voor stap probeer ik de leugens te doorzien die verborgen liggen in de vanzelfsprekendheden van de moderne ideologie. Zo zoek ik naar een betere balans tussen spiritualiteit, rationaliteit, emotionaliteit en lichamelijkheid.
Mijn denken wordt daardoor niet minder waardevol. Integendeel: het wordt bevrijd van overspannen verwachtingen en krijgt de ruimte om op een ontspannen manier te functioneren.
חֵירוּת
Vrijheid,
Gert Jan
[1] M.J. Paul, “Demonen en ons wereldbeeld,” in Geestelijke strijd: Demonie en bevrijding in christelijk perspectief, red. M.J. Paul (Zoetermeer: Boekencentrum, 2002), 20–22.
Titelfoto: Julian Herzog,: Denkpartner (1980) Hans-Jörg Limbach Börsenplatz Stuttgart, 2013, CC BY 4.0.
