Hoe moet ik omgaan met eenzaamheid? Eenzaamheid is een van de gevoelens van mijn onverwerkte pijn.
Beschrijving: Alleen
Het is al jaren geleden dat ik in de bibliotheek boeken aan het doorbladeren was voor een studiekring. Plotseling viel mijn oog op een bladzijde van het boek, waarop de volgende uitspraak van een jongen van acht jaar stond [1]:
“Je bent toch eigenlijk altijd alleen, hè? Hoezo? Nou, je wordt alleen geboren, je hebt alleen pijn en je sterft alleen.”
Vervolgens gaat deze zin al mijn hele leven mee. Van mijn geboorte tot mijn dood ben ik alleen. Dit raakte me omdat ik er mijn levensbesef in samengevat voelde.
Mijn gevoel was dat ik alleen de sociale aansluiting miste. De meeste mensen lijken goed in sociale omgang. Ik kom er nu achter dat dit niet klopt. Ongeveer de helft van de bevolking voelt zich eenzaam. Eenzaamheid is een taboe. Het lijkt alsof ik alleen met eenzaamheid kamp, omdat we met elkaar doen alsof we niet eenzaam zijn.
Interpretatie: Schaamte
De HEERE God geeft Zelf een duidelijke mening over eenzaamheid (Genesis 2:18):
“Het is niet goed, dat de mens alleen zij; Ik zal hem een hulpe maken, die als tegen hem over zij.”
We zijn niet door God geschapen om alleen te zijn, maar om gemeenschap te hebben. Doordat de gemeenschap met God verbroken is, zijn we alleen komen te staan en schamen we ons voor onszelf (Genesis 3:7). Door die schaamte willen we ons niet tonen zoals we zijn. Ik had dit niet door toen ik met deze blog begon, maar zonder het te weten ben ik een taboe aan het doorbreken: ik zeg hardop dat ik eenzaam ben.
Mijn eenzaamheid wordt door het volgende veroorzaakt. Ik denk dieper na en beleef zaken intenser. Ik kom weinig mensen tegen met een vergelijkbare binnenwereld, met wie ik me vanzelfsprekend kan verbinden zonder me te hoeven aanpassen. Omdat ik open probeer te zijn over mijn eenzaamheid, heb ik ook ervaren dat het gesprek over pijn een taboe is. Door de schaamte voorkomen we dat we pijnlijke onderwerpen zoals eenzaamheid hoeven te bespreken, maar juist daardoor houden we de eenzaamheid in stand.
Normering: Liefde
Als we het gevoel van schaamte tot norm maken, maken we ons leven tot een leugen. In deze leugen houdt de duivel ons gevangen in zijn frame: we zijn bang voor afkeuring en daarom verstoppen we onszelf. God is liefde en daarom roept Hij ons juist tevoorschijn uit onze schaamte tot een leven van waarheid. Om dit in goede banen te leiden, geeft Hij in Zijn liefde een oplossing voor de schuld (Johannes 3:16). Daarom moet niet schaamte, maar liefde de norm zijn.
Daarnaast is het in de omgeving van liefde veilig om kwetsbaar te zijn. Wat mijn redenen ook zijn voor mijn eenzaamheid, binnen de liefde kan ik ermee voor de dag komen.
Tenslotte verbindt liefde met God en met de naaste. Daarmee wordt de eenzaamheid opgeheven en word ik deel van de Messiaanse gemeenschap.
Toepassing: Verbinding
Dat ik alleen eenzaam ben, is een leugen. Daarmee houdt de duivel mij gevangen. Daartegenover staat de Geest van de waarheid. Die leidt mij in al de waarheid (Johannes 16:13). Deze Geest maakt me eerlijk over alles wat mijn eenzaamheid veroorzaakt.
Het is bovendien de Heilige Geest die verbindt. Door Hem word ik opgenomen in de Messiaanse gemeenschap (Efeziërs 4:3).
Door me aan Hem over te geven, ga ik de waarheid over mijn eenzaamheid vertellen; daardoor kan ik me verbinden met God en met andere gelovigen die door de Geest eerlijk zijn geworden.
אֶמֶת
Waarheid,
Gert Jan
[1] J.L. Klink, Geloven met kinderen, 5e druk (Baarn: Ambo, 1976), 16.
Titelfoto: Alvin Trusty, creation of Eve, 2014, CC BY-NC 2.0.
