Waarom zou ik spreken als niemand luistert? Ik heb sterk de neiging om bij voorbaat mijn mond te houden en mij innerlijk af te keren, als ik het gevoel heb dat toch niemand naar mij gaat luisteren.

Stem 1: Goddelijke roeping

Ook al is het voor mij vanzelfsprekend om te zwijgen, voor de profeet Jeremia was het een roeping om te spreken tot mensen die niet zouden luisteren (Jeremia 7:27):

“Ook zult gij al deze woorden tot hen spreken, maar zij zullen naar u niet horen; gij zult wel tot hen roepen, maar zij zullen u niet antwoorden.”

De profeet had moeite met deze roeping. Hij werd er moedeloos van; hij wilde zwijgen en zijn roeping teruggeven aan God (Jeremia 15:10; 20:9, 18). Maar de HEERE riep hem om te spreken, terwijl ervan horen en gehoorzamen geen sprake was.

Stem 2: Goddelijke redenen

Ook al heb ik de neiging om te bedanken voor de eer om voor dovemansoren te spreken, uit het voorbeeld van Jeremia blijkt dat de HEERE hier anders over denkt. Daar zijn verschillende redenen voor:

1. De Naam van de God van Israël betekent dat Hij present is. Daarom gaat Hij tot het uiterste om Zich bekend te maken.
2. Hij stelt het einde uit, omdat Hij niet wil dat iemand verloren gaat (2 Petrus 3:9).
3. Een oordeel moet gerechtvaardigd zijn en daarom moet de ongerechtigheid volkomen zijn (Genesis 15:16).
4. Mensen kunnen de boodschap alleen afwijzen en zich daarmee het oordeel waardig maken als deze hun wordt verkondigd.

Daarom wil God dat Zijn boodschap uitgesproken wordt, ook als niemand luistert.

Stem 3: Menselijke redenen

Toch zit er in mijn hart weerstand tegen dit idee. Daar zijn ook redenen voor:

1. Ik heb geen zin in pijn; het is pijnlijk om mee te moeten werken aan het oordeel.
2. Ik ben doelgericht en een roeping zonder zichtbaar resultaat is een pijnlijke oefening in gehoorzaamheid.
3. Ik ben ongeduldig en stel hoge eisen; dat staat haaks op Gods geduld.

Door te spreken terwijl er niet geluisterd wordt, sterf ik aan het kruis van de navolging.

Stem 4: Pijnlijke roeping

Over deze pijn van geen gehoor vinden wil ik verschillende punten doorgeven [1]:

1. Die pijn hoort erbij en dit lijden moet ik dus gewoon accepteren.
2. Als ik door dit lijden krachteloos en leeg wordt, kan de Heilige Geest me vullen met de liefde die alles verdraagt.
3. Door de pijn die me wordt aangedaan door niet luisteren, krijg ik de kans om het kwaad te overwinnen door het goede (Romeinen 12:21).
4. Als iemand zich niet laat stoppen, moet ik die met pijn in het hart laten gaan en geen parels voor zwijnen werpen (Mattheus 7:6).
5. Ik moet me niet laten afschrikken door de pijnlijke confrontatie in het eerste contact, maar doorvragen om bij de onderliggende kwesties proberen te komen.

Concluderend: ik ben geroepen om God present te stellen, ook als niemand luistert.

הָאוֹר

Het Licht,

Gert Jan

[1] Peter Scheele, VissersLatijn: Handboek voor nieuwe evangelisatie (Amsterdam: Buijten & Schipperheijn, 2007), 164–170.

Titelfoto: Allie Reefer, Black Microphone in Close Up Photography, 2019, Legal Simplicity.