Wat moeten we met de pijn in de relatie van Israël en de kerk? Er is aanzienlijke onverwerkte pijn.

Beschrijving: Scheuring

De verwijdering tussen kerk en synagoge liep uit op een schisma. Van de kant van de kerk is daar de pijn van de verwerping door Israël van de Messias en daarmee van God (Romeinen 9:2). Van de kant van Israël is daar de pijn van de christelijke houding die vanuit de verwijdering via vervanging en verguizing uitliep op vervolging van het volk Israël [1]. Dit liep uit op de Holocaust.

Israël wilde doorleven zonder de Messias en zo werd vervolgens de Schrift ook gelezen. De kerk wilde doorleven zonder Israël en interpreteerde het Woord ook op die manier. De wegen gingen uit elkaar.

Interpretatie: Hoogmoed

Dit schisma is de zichtbare buitenkant van de onderhuidse hoogmoed: ik heb jou niet nodig. Paulus waarschuwde de kerk al voor deze hoogmoed (Romeinen 11:20):

“Zijt niet hooggevoelende, maar vrees.”

De kerk heeft hoogmoedig zichzelf gezocht en zichzelf beschouwd als de vervanging van het volk Israël en dit vervolgens theologisch onderbouwd.

Normering: Liefde

Hoogmoed is geen antwoord op de pijn van scheiding. Door het hart te pantseren beschadigt de kerk het innerlijk contact met Israël, de God van Israël en met de Messiaanse Koning van Israël. Paulus doet, in navolging van de Messias, de kerk voor hoe het wel moet:

1. Hij gelooft in de trouw van de HEERE aan Zijn volk (Romeinen 11:29).
2. Hij roept op dat christenen zich niet boven Joden verheffen vanwege hun ongeloof (Romeinen 11:20).
3. Hij lijdt aan het ongeloof van het volk Israël (Romeinen 9:2).
4. Hij bidt vol bewogenheid voor het volk Israël (Romeinen 10:1).
5. Hij verkondigt het evangelie aan de heidenen om Israël jaloers te maken (Romeinen 11:11).
6. Hij betuigt Israël dat Jezus de Messias is (Handelingen 18:5).

De liefde voelt de pijn en zoekt vanuit die pijn naar herstel.

Toepassing: Herstel

In een hoogmoedig hart is geen ruimte voor de Heilige Geest; de verheven God woont bij de nederige (Jesaja 57:15). Daarom moet ik de Geest toelaten mijn hoogmoed te kruisigen. Dat heeft ook gevolgen voor de christelijke houding naar het volk Israël. Door de christelijke hoogmoed is veel kapotgemaakt en de kerk heeft nu de opdracht om te beginnen met het herstel. In de christelijke traditie zijn er stemmen te vinden die vertellen wat er moet veranderen:

1. Geloof dat God trouw blijft aan Zijn verbond met Zijn volk en dat Hij Israël niet heeft vervangen (Romeinen 11:1).
2. Wees niet hoogmoedig, maar weet als gelovige uit de heidenen je plek (Romeinen 11:18).
3. Toon medeleven met het volk Israël vanwege de gevolgen van hun ongeloof (Obadja 12).
4. Bid voor het volk Israël om het herstel door de Geest van God (Ezechiël 37:14).
5. Maak hen jaloers op je geloof in de Messias door heilig te leven (Romeinen 10:19).
6. Getuig van de Messias ook tot Israël (Handelingen 1:8).

Het herstel begint met het pantser van de kerkelijke hoogmoed af te leggen en de pijn van het schisma toe te laten.

אֶמֶת

Waarheid,

Gert Jan

[1] M. van Campen, Kerk en Israël in gesprek (Kampen: J.H. Kok, 1989), 12–28.

Titelfoto: Jean-Pierre Dalbéra, Bol à thé réparé à l’or, 2021, CC BY 2.0.